Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Έρωτα μου τρομοκράτη

Γράφει η θεία μου η Helena

Η μάνα της την είχε διδάξει από μικρή ν’ αγαπάει τους μελαχρινούς άνδρες.
-«Όσο πιο μελαχρινός τόσο πιο χρήσιμος.», έλεγε, «Κάτι σαν την σοκολάτα».
-«Ναι ρε μάνα, αλλά εγώ προτιμώ την γάλακτος».
-«Ποτέ δεν με ακούς, ανόητη. Ο καθένας στο είδος του.».

Είχε δίκιο, ποτέ δεν την άκουγε.

Μια φορά μόνο την άκουσε και, God blessing, δεν έχασε. Χήρα θα ήταν τώρα.

Εκείνος σπούδαζε στη Τζέντα. Εκεί συναντήθηκαν. Λεπτός, μελαχρινός, αισθαντικός, με κάτι πύρινα μάτια κι ένα θλιμμένο χαμόγελο.

Ιχθύς!

Φλέρταρε μαζί της με πάθος. Αβρός, περιποιητικός, γαλαντόμος, με τα δώρα του. Με φαντασία αχαλίνωτη και λατρεία στα προκαταρκτικά. Καταλαβαίνετε τώρα.

Του έκατσε!

Ύστερα, απότομα, εκείνος άρχισε να αλλάζει. Ξεκίνησαν οι απαιτήσεις.

-«Εσείς όλες δεν ξέρετε τι πρέπει να κάνετε με τις τρίχες σας.», φώναζε, «εμάς μας τα έχει πει κατά γράμμα ο Προφήτης. Να καλύψεις το κεφάλι σου γρήγορα και να ξυριστείς».

Ξυρίστηκε!

Μετά άρχισε να τα βάζει με τον εαυτό του που είχε σχέσεις με μία άπιστη. Γινόταν και λιγάκι βίαιος. Την πονούσε, αλλά όχι πολύ.

Της άρεσε!

Έπειτα άρχισαν να τον ενοχλούν τα ψηλά κτήρια.

-«Μια μέρα εγώ όλους αυτούς τους πύργους της ματαιοδοξίας θα τους γκρεμίσω» , ξεφώνιζε και χόρευε με τα χέρια ανοιχτά σαν να πετούσε.
Στην αρχή εκείνη δεν τρόμαζε, ούτε και τον έπαιρνε πολύ σοβαρά. «Προχωρημένες οικολογικές ευαισθησίες», έλεγε.

Τον καλόπιανε!

Ύστερα ξεκίνησαν τα περίεργα τηλεφωνήματα. Πού τον έχανες πού τον έβρισκες σ’ ένα τηλέφωνο να μιλάει τη μια Νταρί, την άλλη Αραβικά, την άλλη Αγγλικά.
Πάνε οι ατελείωτες νύχτες προκαταρκτικών και έρωτα. Πάνε όλα. Της άφηνε κάτι δακτυλίδια στο κομοδίνο, κάτι βραχιόλια, κάτι μετοχές σε εταιρίες πετρελαίου και εξαφανιζόταν.
Άρχισε να υποψιάζεται ότι έχει άλλη.

Τι πασαλειφόταν με αρώματα, τι ξυριζόταν κόντρα, τι ξάπλωνε στο κρεβάτι γυμνή και αναστέναζε. Φτυστή η American Beauty με τσαντόρ… Μάταιο.

-«Δεν μ’ αγαπάς πια», του έλεγε, «δεν μου είσαι πιστός.

Μούγκα αυτός. Και να κι άλλα δακτυλίδια, και να βραχιόλια, και να μετοχές, αλλά τηγανίτα τίποτα.

Είδε και αποείδε η μικρή.
Πήρε τη μάνα της τηλέφωνο.

-«Μάνα, το και το».
-«Του τα έδωσες όλα γρήγορα και χόρτασε. Ανόητη. Τώρα νομίζει ότι μπορεί να σε κάνει ό,τι θέλει. Νομίζει ότι είναι κάποιος. Τέλος. Μαζέψου και παράτα τον.»

-«Μα…»

-«Μαμούνια μωρή. Σαν κι αυτόν είναι κι άλλοι πολλοί, σαν κι εσένα καμία.»

Την άκουσε τη μάνα. Ευτυχώς.


God Bless Her




ΥΓ… Φήμες που λένε ότι η μάνα τον έφαγε λάχανο, μάλλον ευσταθούν.


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Από το ημερολόγιο μιας ξένης ή της Ξένης… όπως το πάρει κανείς.

Γράφει η Θεία μου η Helena Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Σου γράψω δεν σου γράψω… ματαιότης. Εκείνος δεν σε διαβάζει. Τι ανοιχτό σε αφήνω… τι σκόπιμα σε ξεχνώ στο κομοδίνο του… μόνο σαΐτες τις σελίδες σου να τις πετάξω στο κεφάλι σου δεν έχω κάνει. Εκείνος σε αγνοεί και με αγνοεί. Κακό πράγμα η άγνοια. Βέβαια κακή και η ημιμάθεια… διότι κάποτε που όλο και κάτι συνέβαινε… εγώ τζίφος. Ο κύριος υπήρξε ημιμαθής πάντα. Ό,τι ήξερε για το επίμαχο θέμα το είχε μάθει από κάτι αγοραίες ιστορίες και από περιοδικά. Ε, με στραβό να κοιμηθείς… πόσο μάλλον άμα πληρώνεις για να … κοιμηθείς. Τώρα τελευταία η… άγνοια έχει χτυπήσει κόκκινο. Ο κύριος… δεν. Θα μου πεις βέβαια ότι θα έπρεπε να λέω και «Δόξα τω Θεώ»… που δεν με κουράζει πια... Οκ θα λέω αλλά… Δεν φτάνει που… δεν… δεν κάνει και τίποτε άλλο ρε ημερολόγιο. Τα νεύρα μου έχει σπάσει.
Πρόσφατα μάλιστα, άρχισε να κοιμάται και στον καναπέ. Ναι, ξέρω ξέρω… εσένα όλο το μυαλό σου πάει σε γκόμενες, μα όχι. Είμαι – σχεδόν– βέβαιη ότι δεν υπάρχει …

Οι βλαβερές συνέπειες του ψεύδους

Σιγά μην έχει βλαβερές συνέπειες το ψεύδος.

Ψέματα σου είπα για να τσιμπήσεις…

Εσένα η αλήθεια μπορεί να σε βλάψει.

Την αλήθεια πρέπει να αντιμετωπίσεις αν την δεις και την παραδεχτείς…

Γι αυτό σου λέω:

Πες ψέματα στον εαυτό σου.

Γράψε με ψευδώνυμα στο ιστολόγιό σου.

Προσπάθησε να πείσεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που πράγματι είσαι.

Προσπάθησε να απαξιώσεις όσους σε πήραν χαμπάρι, λέγοντας κι άλλα ψέματα και όλα καλά θα πάνε.

Εξάλλου, οι άλλοι γνωρίζουν το ψέμα σου. Την αλήθεια για τις πράξεις σου, την φτώχια της ψυχής σου, την υποκρισία σου, την εξάντληση του ταλέντου σου, τις ξέρεις μόνο εσύ.

Ε, δεν είναι πια και κανένα δράμα αυτό… ή είναι;


ΥΓ... έχεις πει πολλά καλά ψευδόμενος, θα μπορούσες και ν' αγαπηθείς αν τα έλεγες αλήθεια


Προκοπιάδα

Η γιαγιά μου έλεγε Προκόπη τον ανεπρόκοπο
Ναι, ναι, ναι… Η γιαγιά μου, θεοσχωρέστην, έλεγε Προκόπη τον ανεπρόκοπο. Ούτε να αναφέρει το όνομά του δεν ήθελε. «Ο Προκόπης» και «ο Προκομμένος» έλεγε, που πάει να πει ότι τα δύο αυτά ονόματα ήταν συνώνυμα στον νου της με την αχρηστία και τα χρησιμοποιούσε κατ’ ευφημισμόν. Και τους πολιτικούς και τα δημόσια πρόσωπα και τις τηλεπερσόνες, όλους Προκόπιδες τους έλεγε. Μόνο η Μαλβίνα της άρεσε. Καθόταν και την παρακολουθούσε πιστά. Την απολάμβανε.
Αχ, τις νοσταλγώ και τις δύο, και την Μαλβίνα και την γιαγιά μου. Τι θα του είχαν σούρει του Προκόπη τώρα… Μα κι αυτός ένα πράγμα ωμό, άβουλο, που αναδύει κάτι πεθαμένο. Σαν σκοτωμένο αρσενικό, σαν μπάμια σαλιασμένη. Χάλια. Είναι μαρή τέτοιος τύπος για Πρόεδρος; Θα έλεγε η γιαγιά μου. Για να μην σου πω τι θα έλεγε η Μαλβίνα. Αυτός θα δέχεται επισκέψεις από ξένες αντιπροσωπείες και θα μένει για ώρες μαρμαρωμένος από το σοκ. Είναι ιδιοσυγκρασιακό το θέμα, δεν είναι άποψη. Θα μου πεις ο αγκαλίτσας ή…