Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΕΥΑ: - Να ένα μήλο!



Γράφει η θεία μου η Helena.

 ΕΥΑ - ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΟΜΠΟΣΤΑ


Δύο κιλά μήλα έξι ευρώ;
Για τ’ όνομα του Θεού!

Αλλά τι να πεις;
Από τότε που τα μήλα πουλιούνται με το κιλό χάλασε ο κόσμος.

Πριν…
Όχι καλέ τότε-όλο στην πολιτική πάει το μυαλό σου-
Πιο πριν…
Ε, ήτανε καλύτερα τα πράγματα.

Εκτός φυσικά  από εκείνη τη γελοία ιστορία με το μήλο.

Ποιος έφαγε το μήλο;
Ποιος  έδωσε το μήλο;
Πού χάθηκε το μήλο;
Τι ποικιλία ήτανε το μήλο;
Έπεσε κάτω απ’ τη μηλιά το μήλο;
Μπούρδες!

Αλλά εγώ φταίω για όλα.
Εγώ που τον αγαπούσα.
Που του στάθηκα, χωρίς να το ζητήσει πολλές φορές.
Έφαγα τα νιάτα μου μαζί του, έφαγα και τα γεράματά μου.

Πάω τα βράδια για κανένα ποτάκι  κι όταν πέσει εκείνο το…
της Δέσποινας ντε…
“Στα ‘δωσα όλα κι έμεινα στον άσσο.
Έτσι θέλησα να σου εκφράσω, πως για σένα υπάρχω στη ζωή.”
Ε, κάτι παθαίνω. Ξεχνάω τις κουλτούρες, τα ξεχνάω όλα.
“Δέστε μου τα μάτια να μην τον ξαναδώ”…

Διότι άμα σε λένε Δέσποινα όσο να ‘ναι έχεις και μια άνωθεν προστασία ως συνονόματη.
Ενώ άμα σε λένε Εύα, όπως εμένα;

...
 
Εγώ φταίω για όλα.
Όταν τον είδα να κατουριέται απ’ το φόβο του που τον τσάκωσε ο Κύριος με το μήλο, τρελάθηκα απ’ τη χαρά μου.
Τώρα τον είχα στο χέρι.
Θα του έδειχνα εγώ τι πάει να πει δεύτερος στη ζωή.

Βλέπεις με είχε ζαλίσει.
“Ο Κύριος με έφτιαξε πρώτο. Είσαι δεύτερη.”
Μπούρδες!
Μα μόλις ήρθε η ώρα της ευθύνης, τα έκανε επάνω του, ο πρώτος.
Γιατί  ο Κύριος απ’ αυτόν ζήτησε εξηγήσεις και τι και πώς για το μήλο. Αφού αυτός ήτανε πρώτος;

“Κύριε, δε φταίω εγώ, η γυναίκα που μου "δωσες εσύ μου έδωσε το μήλο.”

Αυτιά να βγάλεις, γάιδαρε.
Ξέχασες κιόλας;
Ξέχασες;

Την πρώτη φορά που το δοκίμασες ρεύτηκες, “ματιασμένος θα’ μαι” είπες.
Τη δεύτερη φορά, γύρισες απ’ την άλλη και κοιμήθηκες.
 Ύστερα το πήρες σκοινί κορδόνι και όλο “τι θα γίνει μ’ εμάς μανίτσα μου, δεν έχει άλλο;”. 

Ξέχασες.
Σου άρεσε κι εσένα. Ζουμερό και γλυκό.
Ξέχασες.

Και μη νομίζεις πως ο Κύριος σοβαρολογούσε με τα υπόλοιπα.
Απλώς, τον ζαλίσαμε μετά με τους καυγάδες, τον φλομώσαμε στα ψέματα, τον φλόμωσα κι εγώ δηλαδή με τις αηδίες μου για το φίδι του ζήταγες κι εσύ τα ρέστα, ε,  ήρθε και βαρέθηκε το δημιούργημά του.

Εγώ φταίω για όλα.
-Δεν είναι το μήλο αγάπη μου, εσύ είσαι υπέοροχος, εσύ είσαι που κάνεις τη διαφορά.

Μπούρδες!

Έκανα την Αγάπη ανοχή.

Μ’ άρεσε δε μ’ άρεσε…Ναι εγώ.
Με τα σάλια και τις γλύκες, με την δήθεν υπακοή με το: εσύ τα ξέρεις όλα, εσύ κάνεις κουμάντο για όλα... 
Ήρθα και σε έκανα μήλο κομπόστα.
Σε καλόπιανα-δήθεν  πως δε με πείραξε που με πούλησες- και σε έκανα ρόμπα.
Σε έκανα από άνθρωπο, άντρα.
Τι άντρα δηλαδή; Σε έκανα ένα γελοίο, άβουλο, ανθρωπάκι που περιφέρει ένα γύρω την πρωτιά και την εξουσία του.

Αλλά με είχες τσαντίσει μ’ εκείνα τα…
“Εγώ είμαι άνθρωπος, εσύ είσαι γυναίκα.”
Σαν ανέκδοτο με ξανθιές το είχες καταντήσει.

Ποια είναι η διαφορά, βρε κακομοίρη, ε;Κακομοίρη... Που μου είσαι και άνθρωπος ενώ εγώ είμαι γυναίκα...

Στο μυαλό αγαπητέ μου είναι η διαφορά, ανάμεσα στ’ αυτιά μας.
Γιατί ανάμεσα στα πόδια μας είχαμε φύλλο συκής και οι δύο.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Από το ημερολόγιο μιας ξένης ή της Ξένης… όπως το πάρει κανείς.

Γράφει η Θεία μου η Helena Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Σου γράψω δεν σου γράψω… ματαιότης. Εκείνος δεν σε διαβάζει. Τι ανοιχτό σε αφήνω… τι σκόπιμα σε ξεχνώ στο κομοδίνο του… μόνο σαΐτες τις σελίδες σου να τις πετάξω στο κεφάλι σου δεν έχω κάνει. Εκείνος σε αγνοεί και με αγνοεί. Κακό πράγμα η άγνοια. Βέβαια κακή και η ημιμάθεια… διότι κάποτε που όλο και κάτι συνέβαινε… εγώ τζίφος. Ο κύριος υπήρξε ημιμαθής πάντα. Ό,τι ήξερε για το επίμαχο θέμα το είχε μάθει από κάτι αγοραίες ιστορίες και από περιοδικά. Ε, με στραβό να κοιμηθείς… πόσο μάλλον άμα πληρώνεις για να … κοιμηθείς. Τώρα τελευταία η… άγνοια έχει χτυπήσει κόκκινο. Ο κύριος… δεν. Θα μου πεις βέβαια ότι θα έπρεπε να λέω και «Δόξα τω Θεώ»… που δεν με κουράζει πια... Οκ θα λέω αλλά… Δεν φτάνει που… δεν… δεν κάνει και τίποτε άλλο ρε ημερολόγιο. Τα νεύρα μου έχει σπάσει.
Πρόσφατα μάλιστα, άρχισε να κοιμάται και στον καναπέ. Ναι, ξέρω ξέρω… εσένα όλο το μυαλό σου πάει σε γκόμενες, μα όχι. Είμαι – σχεδόν– βέβαιη ότι δεν υπάρχει …

Οι βλαβερές συνέπειες του ψεύδους

Σιγά μην έχει βλαβερές συνέπειες το ψεύδος.

Ψέματα σου είπα για να τσιμπήσεις…

Εσένα η αλήθεια μπορεί να σε βλάψει.

Την αλήθεια πρέπει να αντιμετωπίσεις αν την δεις και την παραδεχτείς…

Γι αυτό σου λέω:

Πες ψέματα στον εαυτό σου.

Γράψε με ψευδώνυμα στο ιστολόγιό σου.

Προσπάθησε να πείσεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που πράγματι είσαι.

Προσπάθησε να απαξιώσεις όσους σε πήραν χαμπάρι, λέγοντας κι άλλα ψέματα και όλα καλά θα πάνε.

Εξάλλου, οι άλλοι γνωρίζουν το ψέμα σου. Την αλήθεια για τις πράξεις σου, την φτώχια της ψυχής σου, την υποκρισία σου, την εξάντληση του ταλέντου σου, τις ξέρεις μόνο εσύ.

Ε, δεν είναι πια και κανένα δράμα αυτό… ή είναι;


ΥΓ... έχεις πει πολλά καλά ψευδόμενος, θα μπορούσες και ν' αγαπηθείς αν τα έλεγες αλήθεια


Προκοπιάδα

Η γιαγιά μου έλεγε Προκόπη τον ανεπρόκοπο
Ναι, ναι, ναι… Η γιαγιά μου, θεοσχωρέστην, έλεγε Προκόπη τον ανεπρόκοπο. Ούτε να αναφέρει το όνομά του δεν ήθελε. «Ο Προκόπης» και «ο Προκομμένος» έλεγε, που πάει να πει ότι τα δύο αυτά ονόματα ήταν συνώνυμα στον νου της με την αχρηστία και τα χρησιμοποιούσε κατ’ ευφημισμόν. Και τους πολιτικούς και τα δημόσια πρόσωπα και τις τηλεπερσόνες, όλους Προκόπιδες τους έλεγε. Μόνο η Μαλβίνα της άρεσε. Καθόταν και την παρακολουθούσε πιστά. Την απολάμβανε.
Αχ, τις νοσταλγώ και τις δύο, και την Μαλβίνα και την γιαγιά μου. Τι θα του είχαν σούρει του Προκόπη τώρα… Μα κι αυτός ένα πράγμα ωμό, άβουλο, που αναδύει κάτι πεθαμένο. Σαν σκοτωμένο αρσενικό, σαν μπάμια σαλιασμένη. Χάλια. Είναι μαρή τέτοιος τύπος για Πρόεδρος; Θα έλεγε η γιαγιά μου. Για να μην σου πω τι θα έλεγε η Μαλβίνα. Αυτός θα δέχεται επισκέψεις από ξένες αντιπροσωπείες και θα μένει για ώρες μαρμαρωμένος από το σοκ. Είναι ιδιοσυγκρασιακό το θέμα, δεν είναι άποψη. Θα μου πεις ο αγκαλίτσας ή…