Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τον γλυκούλη μου τον Αδάμ, πολύ τον λυπάμαι...

 

Τι καλός που είναι... 
Χιλιετίες τώρα η ανθρωπότητα του καταλογίζει το προπατορικό αμάρτημα.
Χιλιετίες τώρα, με ανύπαρκτο το αίσθημα απόδοσης δικαιοσύνης, κανείς δεν καταλογίζει στην Εύα ότι έφαγε και εκείνη το μήλο, όχι. Όλοι τον Αδάμ βρίζουμε.

Αδικία. Μεγάλη αδικία. 
Επιτέλους πρέπει να τον αποκαταστήσουμε.

Φυσικά και δεν έφταιγε ο γλυκούλης μου.Τι νομίζετε...
Γι αυτό και απάντησε στον Κύριο: "η γυναίκα που μου έδωσες εσύ με εξαπάτησε". Άδικο είχε ο καημένος;
Απόγονοί του οι κατ’ εξακολούθησην προδομένοι. Τα θύματα της γυναικείας υποκρισίας και ραδιουργίας. Αυτοί οι έρημοι, στην γυναίκα κυρίως αναγνωρίζουν την προδοσία ως ελάττωμα, αλλά λόγω της άφατης μεγαλοψυχίας τους, αποδίδουν και στο φύλο τους μερικά στραβά λέγοντας ότι χαρακτηριστικά της γυναίκας είναι: "ότι θέλει να έχει πάντα δίκιο, να κρύβει επιμελώς ό,τι δεν θέλει να φαίνεται", ή ότι "η ραφιναρισμένη πονηρία ή προδοσία, είναι όλα ανθρώπινα και άλλωστε υπάρχουν και στον άντρα αντίστοιχες αρνητικές πλευρές του ψυχισμού του".

Τι μεγάλες καρδιές…

Λίγο ακόμη και θα δακρύσω με το μεγαλείο τους. 
Ελπίζω ποτέ από την αγάπη τους για την γυναίκα να μην καταντήσουν να αποδεχθούν ευθύνες προδοσίας που δεν τους αναλογούν. 

Αυτό δα μας έλειπε…

Όσο για σας σκύλες γυναίκες, που δεν τους συγχωρείτε τα πάντα…ενώ εκείνοι υπομένουν τις προδοσίες σας...

Εσείς που προσπαθείτε να συγκρατήσετε την οργή σας μπροστά στην αλήθεια που δειλά δειλά ψελλίζουν…
Εσείς κι αν θα έπρεπε να τους ανέχεστε και να τους αγαπάτε πάντα.
Ό,τι και να κάνουν, ό,τι και να πουν.

Σα δεν ντρέπεστε.
Γυναίκες είστε εσείς;
Αν σας έβλεπε η Εύα θα σας έφτυνε.
Εκείνη τουλάχιστον τα έβαλε με το φίδι, εσείς τον έρημο τον Αδάμ βρήκατε να κατηγορήσετε;

Ντροπή σας!!!

Λίγη αιδώς και αυτοκριτική, λίγη ειλικρίνεια και παραδοχή, λίγο χαμηλότεροι τόνοι και σιωπή, κακό δεν θα σας κάνουν.Σε κανέναν φταίχτη δεν έκαναν.

Όχι τίποτε άλλο… 

Θ’ αγανακτήσει κανείς από όλους αυτούς που προδώσατε και θα σας ξεφωνήσει, στραπατσάροντας και την δική σας αξιοπρέπειά μαζί με την δική του, παραδιδόμενος στην τυφλή του οργή.

Γι αυτό να προσέχετε. 
  

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Από το ημερολόγιο μιας ξένης ή της Ξένης… όπως το πάρει κανείς.

Γράφει η Θεία μου η Helena Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Σου γράψω δεν σου γράψω… ματαιότης. Εκείνος δεν σε διαβάζει. Τι ανοιχτό σε αφήνω… τι σκόπιμα σε ξεχνώ στο κομοδίνο του… μόνο σαΐτες τις σελίδες σου να τις πετάξω στο κεφάλι σου δεν έχω κάνει. Εκείνος σε αγνοεί και με αγνοεί. Κακό πράγμα η άγνοια. Βέβαια κακή και η ημιμάθεια… διότι κάποτε που όλο και κάτι συνέβαινε… εγώ τζίφος. Ο κύριος υπήρξε ημιμαθής πάντα. Ό,τι ήξερε για το επίμαχο θέμα το είχε μάθει από κάτι αγοραίες ιστορίες και από περιοδικά. Ε, με στραβό να κοιμηθείς… πόσο μάλλον άμα πληρώνεις για να … κοιμηθείς. Τώρα τελευταία η… άγνοια έχει χτυπήσει κόκκινο. Ο κύριος… δεν. Θα μου πεις βέβαια ότι θα έπρεπε να λέω και «Δόξα τω Θεώ»… που δεν με κουράζει πια... Οκ θα λέω αλλά… Δεν φτάνει που… δεν… δεν κάνει και τίποτε άλλο ρε ημερολόγιο. Τα νεύρα μου έχει σπάσει.
Πρόσφατα μάλιστα, άρχισε να κοιμάται και στον καναπέ. Ναι, ξέρω ξέρω… εσένα όλο το μυαλό σου πάει σε γκόμενες, μα όχι. Είμαι – σχεδόν– βέβαιη ότι δεν υπάρχει …

Οι βλαβερές συνέπειες του ψεύδους

Σιγά μην έχει βλαβερές συνέπειες το ψεύδος.

Ψέματα σου είπα για να τσιμπήσεις…

Εσένα η αλήθεια μπορεί να σε βλάψει.

Την αλήθεια πρέπει να αντιμετωπίσεις αν την δεις και την παραδεχτείς…

Γι αυτό σου λέω:

Πες ψέματα στον εαυτό σου.

Γράψε με ψευδώνυμα στο ιστολόγιό σου.

Προσπάθησε να πείσεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που πράγματι είσαι.

Προσπάθησε να απαξιώσεις όσους σε πήραν χαμπάρι, λέγοντας κι άλλα ψέματα και όλα καλά θα πάνε.

Εξάλλου, οι άλλοι γνωρίζουν το ψέμα σου. Την αλήθεια για τις πράξεις σου, την φτώχια της ψυχής σου, την υποκρισία σου, την εξάντληση του ταλέντου σου, τις ξέρεις μόνο εσύ.

Ε, δεν είναι πια και κανένα δράμα αυτό… ή είναι;


ΥΓ... έχεις πει πολλά καλά ψευδόμενος, θα μπορούσες και ν' αγαπηθείς αν τα έλεγες αλήθεια


Προκοπιάδα

Η γιαγιά μου έλεγε Προκόπη τον ανεπρόκοπο
Ναι, ναι, ναι… Η γιαγιά μου, θεοσχωρέστην, έλεγε Προκόπη τον ανεπρόκοπο. Ούτε να αναφέρει το όνομά του δεν ήθελε. «Ο Προκόπης» και «ο Προκομμένος» έλεγε, που πάει να πει ότι τα δύο αυτά ονόματα ήταν συνώνυμα στον νου της με την αχρηστία και τα χρησιμοποιούσε κατ’ ευφημισμόν. Και τους πολιτικούς και τα δημόσια πρόσωπα και τις τηλεπερσόνες, όλους Προκόπιδες τους έλεγε. Μόνο η Μαλβίνα της άρεσε. Καθόταν και την παρακολουθούσε πιστά. Την απολάμβανε.
Αχ, τις νοσταλγώ και τις δύο, και την Μαλβίνα και την γιαγιά μου. Τι θα του είχαν σούρει του Προκόπη τώρα… Μα κι αυτός ένα πράγμα ωμό, άβουλο, που αναδύει κάτι πεθαμένο. Σαν σκοτωμένο αρσενικό, σαν μπάμια σαλιασμένη. Χάλια. Είναι μαρή τέτοιος τύπος για Πρόεδρος; Θα έλεγε η γιαγιά μου. Για να μην σου πω τι θα έλεγε η Μαλβίνα. Αυτός θα δέχεται επισκέψεις από ξένες αντιπροσωπείες και θα μένει για ώρες μαρμαρωμένος από το σοκ. Είναι ιδιοσυγκρασιακό το θέμα, δεν είναι άποψη. Θα μου πεις ο αγκαλίτσας ή…