Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο «Θόδωρο», ο «Ντίνε»... και τα χαμένα λόγια


 Αχός βαρύς ακούγεται πολλές κουβέντες πέφτουν.
Μήνα σε γάμο ρίχνονται μήνα σε χαροκόπι;
Σε χαροκόπι ρίχνονται επιφανών διασήμων.

Κι αν το χτυπήσεις μια φορά
Δεν σταματά να λέει
Κι αν το χτυπήσεις δυο και τρεις.
Τα ίδια πάλι κάνει.

Όπου γάμος και χαρά πάει το Star και όπου θάνατος επιφανούς πάμε όλοι.
Καλά κάνουμε, θα μου πείτε.
Όχι δεν κάνουμε καλά. Καλά θα κάναμε αν το βουλώνουμε και λιγάκι ή να είχαμε την αίσθηση του μέτρου.

Και για να είμαι πιο σαφής.

Πεθαίνει σε τροχαίο ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, τον κλαίνε όλοι και καλά κάνουν. Όμως… τον κλαίνε τόσο φωναχτά που γελοιοποιούν την απώλεια. Γκροτέσκο ο «Θόδωρο», που τον αποκάλεσε κάποιος, δεν ήταν, γιατί λοιπόν κάποιοι θέλουν να τον φέρουν στα μικρά μέτρα τους; Μήπως για να τον οικειοποιηθούν;

Από την άλλη, αρνείται το βραβείο του ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Ε, και; Μήπως όλοι αυτοί που ασχολούνται με την «άρνηση» είχαν ποτέ ασχοληθεί με την ποίησή του; Μωρέ ούτε καν με την ποίηση, μη σας πω…

Αμετροέπειες, χύμα δάκρυα, χοντροκακίες, ελαφροκακίες, ξερολαρία, τζουμ τριαλαριλαρό μια δηλωσούλα να κάνω κι εγώ, παρακαλώ…

Μάταιος κόπος, «φίλοι» κι «αδέλφια», χαμένα λόγια. Έτσι κι αλλιώς μας ξέρουν όλοι.

Ξέρουν ποιοι είμαστε, ξέρουν αν σώσαμε ποτέ να δούμε ταινία του Αγγελόπουλου, ξέρουν αν ξέρουμε κατά πού πέφτει η ποίηση του Χριστιανόπουλου…

Μας ξέρουν!!! Μας βλέπουν!!! Και, κυρίως, μας κοροϊδεύουν ή μας αγνοούν!!! 



ΥΓ…1 Εκείνοι που άρμοζε να μιλήσουν ή να γράψουν, εκείνοι που ήξεραν τι να πουν κι εκείνοι που κατανοούσαν πώς θα το πουν, ακόμη και εκείνοι που απλά αποχαιρέτησαν όπως άρμοζε τον θανόντα ή εξέφρασαν με σύνεση μια θέση για την πράξη του ποιητή, το έκαναν με πλήρη αίσθηση της στιγμής και του γεγονότος, του κάθε γεγονότος.

Αυτούς τους ευχαριστώ από καρδιάς με το τραγύδι που κοσμεί τα δικά μου χαμένα λόγια.

ΥΓ...1 Γράμμα σε ποιητή ΕΔΩ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Από το ημερολόγιο μιας ξένης ή της Ξένης… όπως το πάρει κανείς.

Γράφει η Θεία μου η Helena Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Σου γράψω δεν σου γράψω… ματαιότης. Εκείνος δεν σε διαβάζει. Τι ανοιχτό σε αφήνω… τι σκόπιμα σε ξεχνώ στο κομοδίνο του… μόνο σαΐτες τις σελίδες σου να τις πετάξω στο κεφάλι σου δεν έχω κάνει. Εκείνος σε αγνοεί και με αγνοεί. Κακό πράγμα η άγνοια. Βέβαια κακή και η ημιμάθεια… διότι κάποτε που όλο και κάτι συνέβαινε… εγώ τζίφος. Ο κύριος υπήρξε ημιμαθής πάντα. Ό,τι ήξερε για το επίμαχο θέμα το είχε μάθει από κάτι αγοραίες ιστορίες και από περιοδικά. Ε, με στραβό να κοιμηθείς… πόσο μάλλον άμα πληρώνεις για να … κοιμηθείς. Τώρα τελευταία η… άγνοια έχει χτυπήσει κόκκινο. Ο κύριος… δεν. Θα μου πεις βέβαια ότι θα έπρεπε να λέω και «Δόξα τω Θεώ»… που δεν με κουράζει πια... Οκ θα λέω αλλά… Δεν φτάνει που… δεν… δεν κάνει και τίποτε άλλο ρε ημερολόγιο. Τα νεύρα μου έχει σπάσει.
Πρόσφατα μάλιστα, άρχισε να κοιμάται και στον καναπέ. Ναι, ξέρω ξέρω… εσένα όλο το μυαλό σου πάει σε γκόμενες, μα όχι. Είμαι – σχεδόν– βέβαιη ότι δεν υπάρχει …

Οι βλαβερές συνέπειες του ψεύδους

Σιγά μην έχει βλαβερές συνέπειες το ψεύδος.

Ψέματα σου είπα για να τσιμπήσεις…

Εσένα η αλήθεια μπορεί να σε βλάψει.

Την αλήθεια πρέπει να αντιμετωπίσεις αν την δεις και την παραδεχτείς…

Γι αυτό σου λέω:

Πες ψέματα στον εαυτό σου.

Γράψε με ψευδώνυμα στο ιστολόγιό σου.

Προσπάθησε να πείσεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που πράγματι είσαι.

Προσπάθησε να απαξιώσεις όσους σε πήραν χαμπάρι, λέγοντας κι άλλα ψέματα και όλα καλά θα πάνε.

Εξάλλου, οι άλλοι γνωρίζουν το ψέμα σου. Την αλήθεια για τις πράξεις σου, την φτώχια της ψυχής σου, την υποκρισία σου, την εξάντληση του ταλέντου σου, τις ξέρεις μόνο εσύ.

Ε, δεν είναι πια και κανένα δράμα αυτό… ή είναι;


ΥΓ... έχεις πει πολλά καλά ψευδόμενος, θα μπορούσες και ν' αγαπηθείς αν τα έλεγες αλήθεια


Προκοπιάδα

Η γιαγιά μου έλεγε Προκόπη τον ανεπρόκοπο
Ναι, ναι, ναι… Η γιαγιά μου, θεοσχωρέστην, έλεγε Προκόπη τον ανεπρόκοπο. Ούτε να αναφέρει το όνομά του δεν ήθελε. «Ο Προκόπης» και «ο Προκομμένος» έλεγε, που πάει να πει ότι τα δύο αυτά ονόματα ήταν συνώνυμα στον νου της με την αχρηστία και τα χρησιμοποιούσε κατ’ ευφημισμόν. Και τους πολιτικούς και τα δημόσια πρόσωπα και τις τηλεπερσόνες, όλους Προκόπιδες τους έλεγε. Μόνο η Μαλβίνα της άρεσε. Καθόταν και την παρακολουθούσε πιστά. Την απολάμβανε.
Αχ, τις νοσταλγώ και τις δύο, και την Μαλβίνα και την γιαγιά μου. Τι θα του είχαν σούρει του Προκόπη τώρα… Μα κι αυτός ένα πράγμα ωμό, άβουλο, που αναδύει κάτι πεθαμένο. Σαν σκοτωμένο αρσενικό, σαν μπάμια σαλιασμένη. Χάλια. Είναι μαρή τέτοιος τύπος για Πρόεδρος; Θα έλεγε η γιαγιά μου. Για να μην σου πω τι θα έλεγε η Μαλβίνα. Αυτός θα δέχεται επισκέψεις από ξένες αντιπροσωπείες και θα μένει για ώρες μαρμαρωμένος από το σοκ. Είναι ιδιοσυγκρασιακό το θέμα, δεν είναι άποψη. Θα μου πεις ο αγκαλίτσας ή…