Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι αλήθειες των άλλων…


-Το δυσκολότερο πράγμα στη ζωή είναι η αβεβαιότητα.

-Τι είπες τώρα;;;

-Γιατί, διαφωνείς;

-Όχι, γι αυτό και προσπαθώ με το ύφος μου να σου θυμίσω ότι ανακάλυψες αργά την Αμερική.

-Καλά, απλά να ανοίξω μια συζήτηση ήθελα. Μ’ εσένα δηλαδή δεν μπορεί να συζητήσει κανείς πάνω σε κοινοτοπίες;

-Μπορεί, αλλά μην μου τα σερβίρεις σαν μεγάλες ανακαλύψεις γιατί ταράζεται το στομάχι μου.

-Εντάξει…

-…

-…

-Εντάξει, συνέχισε. Τι ήθελες να πεις;

-Να ήθελα να πω… με έκοψες και έχασα τον ειρμό μου. Ήθελα να πω για την αλήθεια. Την αναζητάμε διαρκώς, μας ενοχλεί η αβεβαιότητα, αλλά υπάρχουν φορές που δεν θέλουμε να την ξέρουμε.

-Πρωτότυποοοοοο…

-Καλά, δεν ξαναμιλώ.

-Λέγε.

-Πώς να στο πω βρε παιδί μου;

-Με δικά σου λόγια. Λέγε.

-Το να ψάξεις ν’ ανακαλύψεις τις δικές σου κρυμμένες αλήθειες ίσως και να είναι σοφό, το να ανακαλύπτεις όμως τις κρυμμένες αλήθειες των άλλων;

-Κάτι μας είπες τώρα… ξέρεις πώς τις λένε τις κρυμμένες αλήθειες; Μυστικά τις λένε.

Από το: μύω - από εκεί και η λέξη μύωψ. Αυτός που μισοκλείνει τα μάτια του. Γιατί μύω, θα πει κλείνω τα μάτια (και όχι μόνον). Από εκεί και η μύηση, το μυστήριο, ο μύστης.

Το ξέρεις καλά, η μύηση προϋποθέτει προγενέστερη κάθαρση... εμπιστοσύνη, σχέση, συμμετοχή και, ενίοτε, συνενοχή.

-…

-Τι;

-Με θλίβει. Με θλίβει η γνώση της αλήθειας των άλλων.

-Ε, να μην την αναζητάς.

-Πολλές φορές απλώνεται μπροστά μας -όχι πάντα τυχαία- απροκάλυπτη.

-Τότε δεν έχει την αξία μυστικού.

-Κάποιες φορές όχι, αλλά συνεχίζει να έχει το ίδιο (ενοχλητικό ;) βάρος.


Η φωτογραφία 2 είναι από ΕΔΩ


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Από το ημερολόγιο μιας ξένης ή της Ξένης… όπως το πάρει κανείς.

Γράφει η Θεία μου η Helena Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Σου γράψω δεν σου γράψω… ματαιότης. Εκείνος δεν σε διαβάζει. Τι ανοιχτό σε αφήνω… τι σκόπιμα σε ξεχνώ στο κομοδίνο του… μόνο σαΐτες τις σελίδες σου να τις πετάξω στο κεφάλι σου δεν έχω κάνει. Εκείνος σε αγνοεί και με αγνοεί. Κακό πράγμα η άγνοια. Βέβαια κακή και η ημιμάθεια… διότι κάποτε που όλο και κάτι συνέβαινε… εγώ τζίφος. Ο κύριος υπήρξε ημιμαθής πάντα. Ό,τι ήξερε για το επίμαχο θέμα το είχε μάθει από κάτι αγοραίες ιστορίες και από περιοδικά. Ε, με στραβό να κοιμηθείς… πόσο μάλλον άμα πληρώνεις για να … κοιμηθείς. Τώρα τελευταία η… άγνοια έχει χτυπήσει κόκκινο. Ο κύριος… δεν. Θα μου πεις βέβαια ότι θα έπρεπε να λέω και «Δόξα τω Θεώ»… που δεν με κουράζει πια... Οκ θα λέω αλλά… Δεν φτάνει που… δεν… δεν κάνει και τίποτε άλλο ρε ημερολόγιο. Τα νεύρα μου έχει σπάσει.
Πρόσφατα μάλιστα, άρχισε να κοιμάται και στον καναπέ. Ναι, ξέρω ξέρω… εσένα όλο το μυαλό σου πάει σε γκόμενες, μα όχι. Είμαι – σχεδόν– βέβαιη ότι δεν υπάρχει …

Οι βλαβερές συνέπειες του ψεύδους

Σιγά μην έχει βλαβερές συνέπειες το ψεύδος.

Ψέματα σου είπα για να τσιμπήσεις…

Εσένα η αλήθεια μπορεί να σε βλάψει.

Την αλήθεια πρέπει να αντιμετωπίσεις αν την δεις και την παραδεχτείς…

Γι αυτό σου λέω:

Πες ψέματα στον εαυτό σου.

Γράψε με ψευδώνυμα στο ιστολόγιό σου.

Προσπάθησε να πείσεις ότι είσαι κάτι άλλο από αυτό που πράγματι είσαι.

Προσπάθησε να απαξιώσεις όσους σε πήραν χαμπάρι, λέγοντας κι άλλα ψέματα και όλα καλά θα πάνε.

Εξάλλου, οι άλλοι γνωρίζουν το ψέμα σου. Την αλήθεια για τις πράξεις σου, την φτώχια της ψυχής σου, την υποκρισία σου, την εξάντληση του ταλέντου σου, τις ξέρεις μόνο εσύ.

Ε, δεν είναι πια και κανένα δράμα αυτό… ή είναι;


ΥΓ... έχεις πει πολλά καλά ψευδόμενος, θα μπορούσες και ν' αγαπηθείς αν τα έλεγες αλήθεια


Προκοπιάδα

Η γιαγιά μου έλεγε Προκόπη τον ανεπρόκοπο
Ναι, ναι, ναι… Η γιαγιά μου, θεοσχωρέστην, έλεγε Προκόπη τον ανεπρόκοπο. Ούτε να αναφέρει το όνομά του δεν ήθελε. «Ο Προκόπης» και «ο Προκομμένος» έλεγε, που πάει να πει ότι τα δύο αυτά ονόματα ήταν συνώνυμα στον νου της με την αχρηστία και τα χρησιμοποιούσε κατ’ ευφημισμόν. Και τους πολιτικούς και τα δημόσια πρόσωπα και τις τηλεπερσόνες, όλους Προκόπιδες τους έλεγε. Μόνο η Μαλβίνα της άρεσε. Καθόταν και την παρακολουθούσε πιστά. Την απολάμβανε.
Αχ, τις νοσταλγώ και τις δύο, και την Μαλβίνα και την γιαγιά μου. Τι θα του είχαν σούρει του Προκόπη τώρα… Μα κι αυτός ένα πράγμα ωμό, άβουλο, που αναδύει κάτι πεθαμένο. Σαν σκοτωμένο αρσενικό, σαν μπάμια σαλιασμένη. Χάλια. Είναι μαρή τέτοιος τύπος για Πρόεδρος; Θα έλεγε η γιαγιά μου. Για να μην σου πω τι θα έλεγε η Μαλβίνα. Αυτός θα δέχεται επισκέψεις από ξένες αντιπροσωπείες και θα μένει για ώρες μαρμαρωμένος από το σοκ. Είναι ιδιοσυγκρασιακό το θέμα, δεν είναι άποψη. Θα μου πεις ο αγκαλίτσας ή…